Teoretycznie za kilka dni powinnam dostać kolejną miesiączkę i pewnie tak się stanie, bo nie czuję się inaczej niż zwykle. Nie czuję jakbym nosiła w sobie życie. Wiem, że to nie musi nic oznaczać, ale sądzę, że jako kobieta i przyszła matka poczułabym, że coś się zmieniło, a takiego odczucia niestety nie mam. W przekonaniu, że w tym miesiące nic z tego nie będzie utwierdziła mnie moja znajoma z pracy. Pare dni temu powiedziała mi, że jest w 4 tygodniu ciąży. I udało im się to dosłownie za pierwszym razem! Staram się blokować ukłucia zazdrości, bo wiem, że i na mnie przyjdzie niedługo czas, ale jak to jest, że jedni ludzie decydują się na dziecko i bach! Oto ono. Dlaczego nam się tak nie udało? .. Wracając do mojej znajomej. Mówi, że właściwie od początku czuła, że coś jest na rzeczy. Zawroty i ból głowy, powiększone brodawki, obolałe piersi, odrzucanie przy silniejszych zapach i wstręt do papierosów, które paliła. No i ostatecznie spóźniająca się miesiączka. Naprawdę cieszę się jej szczęściem, bo widzę, jak ta radość od niej bije i nie sposób, żeby się to mnie nie udzieliło, ale wciąż wracam do tego samego pytania: kiedy ja?
Bo już wiem, że nie stanie się to i w przyszłym miesiącu. Cytologia wykazała bowiem infekcję i zaburzenia flory bakteryjnej (co prawda trzeciego stopnia, ale zawsze). Zaczynam kurację w przyszłym tygodniu, a to oznacza, że na czas jej trwania musimy się z Mężem wstrzymać z naszymi staraniami. Dowiedziałam się o tym wszystkim wczoraj i od tego czasu chodzę .. sama nie wiem jak to opisać? Bo smutek nie odzwierciedli tego jak się czuję! To taka wielka pustka, jakby dziura w sercu. Nie wiem co więcej dodać, prócz tego, że mam też do siebie duży żal, bo to 'przeze mnie' musimy czekać.
Gdy zaczynałam pisać tego bloga miałam nadzieję, że w tym czasie, tj. 26 marca będę w ciąży. No bo młoda, silna, zdrowa. Czy to naprawdę działa na zasadzie, że im bardziej tego chcesz, tym odleglejsze się to robi? ...
